White feathered queens of Prague

Surrounded by all the business,
majestic buildings and chaotic people,
shouts, honks, thieves …

They seem unaffected,
as they caress the water surface
like a touch only a feather can make
Sailing on the river effortlessly,
showing me that this kingdom is theirs

Like the guards of Prague castle,
they freely allow everyone entrance,
existing but restraining from interference,
functioning as symbols of prestige,

one, only majestic and powerful entities

grant the luxury for

But do not mistakenly characterize them as vain,
like the horses with carriage; a product manufactured from corrupted intentions.
No,
the swans unexplainable demand my attention,
with their natural charisma,
showing me they know that the kingdom is theirs,
and theirs alone
Ruling in serenity,
as white feathered queens

The awakening of my tastebuds

an ode to czech Štrůdl

I cannot remember the last foodgasmic experience like this
Refined, yet made butch,
like rough sex with a gentle lover

First I dent the puffy texture with my bite
An explosion
Red berries attack my tongue,
followed by the soft cream,
first dazzling my lips,
then, gently pouring,
filling my mouth,
balancing the sour and the sweet

Another bite,
I try to tame the pleasure
but it’s out of my control
As the pastry gives its last jerk,
it defeats me,
leaving my pants,
stained

A memory to treasure

Panick Attack

22nd of August 2018

A small dot on the horizon, a tiny grain of dust barely visible from the eye,
it bothers no one,
expect me.

When I look at it, the dot turns into a star,
and the star begins to fall.
Once it starts falling it accelerates,
and the falling star becomes a comet.
The comet is plummeting the earth.
The grain of dust has become this immense
solar attack that is aimed directly at me, ready to

blow

me

up.

Salty goo dripping down my chin. Suffocation, I can’t breathe.
Loving arms and words and breaths nurse me back and tell me about the dot.
It’s just a dot, and you’ll get there when you get there.
And even if you don’t catch it, it won’t destroy you.
If you would just close your eyes, you might see.

But that’s the issue, behind my eyes lies the world in which a dog becomes a wolf and a wolf a bear and I can’t negotiate with a bear.
Instead I fight the bear, but he always outpowers me,
until I’m too exhausted, until he’s fed up with me, and he lets me sleep.

 

 

 

 

 

Sun

Friday 17th of Augustus 2018
~ translation

Summer, my eternal search for-
and run from,
her, the sun.

The almighty bulb of nature, tempting and defeating my bright skin, but seducing every time again, with her feather’s touch.

As my tan still hides from winter, I lie myself down on the sand, and surrender to the beach. The sea is restless and speaks a language I don’t comprehend,
but do, understand.

The waterdrops on my skin seem absent in her sight, but transform to ice-cubes with every breeze from the sea, protecting them.
Then, all of a sudden they seem estranged, from all the other drops there, in the sea. As if they scream; “immerse in us, and free yourself from the cold!”.

But I do not give in,
Because I trust my friend, my enemy,

the Sun.

Zon

Zaterdag 11 Augustus 2018

Zomer, de eeuwige zoek naar-
en vlucht van,
haar, de zon.

De machtigste lamp des natuur, die mijn blanke huid uitdaagt en verslaat, maar telkens weer verleidt met haar weekmakende streling.

Met mijn pigment nog in diepe winterslaap leg ik mezelf neer op het zand, en geef me over aan het strand.
De zee raast en spreekt een taal die ik niet versta,
maar toch begrijp.

De druppels op mijn huid lijken afwezig bij haar blik, maar transformeren als ijsblokjes bij elke vlaag wind die hen beschermt vanuit de zee.
Dan lijken ze ineens vreemd, van al die andere druppels daar.
Alsof die schreeuwen, “Dompel je in ons, en bevrijd je van de kou!”.

Maar ik geef ze geen gehoor,
want ik vertrouw in mijn vriendin, mijn vijand,

de Zon

Encountering the Sea

Friday 17th of Augustus 2018
~Translation

As I undress, the chilly sea-breeze greets my small breasts. They return the greeting, with perky-ness,
my nipples surrounded by goose bumps.

The sun is long gone, but the sea has absorbed nearly all her energy.

The first encounter is with my eyes, the intimidating impetuous theater I see before me is almost frightening, as if it could swallow me up whole.
Almost preventing me from a further encounter,
which soon follows.

First up are my feet, which carry me to the sea, while the wind attacks my legs with thousands of tiny sand-soldiers. After a few meters my untamed friend takes over and carries me on.

SPLASH, in one fluent motion we merge as one, while you hug me like a liquid blanked surrounding all of my body and protecting it from the wind.

Now I am one with the theater and move along with any direction you point me towards. I jump over the waves, just like they jump over me. The sea tastes on my lips, he washes my whole body. I feel so clean, but know this feeling is,                                                            merely temporary.

As the wind wins the battle against the sea, I give up and say goodbye. See you soon, and I know that my salty skin will remind me of this conversation.

Ontmoeting met de Zee

Vrijdag 10 Augustus 2018

Ik kleed me uit en mijn kleine borsten worden begroet door de kille zeewind.
Ze groeten terug door nog ronder en rechter op te gaan staan,
mijn tepels omringt met kippenvel.

De zon is ver te zoeken, maar de zee heeft al haar energie al opgenomen.

De eerste ontmoeting is met mijn ogen, het grote onstuimige toneelstuk dat ik voor me zie is bijna angstaanjagend, alsof ik erdoor opgeslokt kan worden.
Het weerhoudt me bijna van een verdere kennismaking,
die al snel volgt.

Eerst mijn voeten, die mij dragen tot de zee, terwijl de wind me aanvalt met een leger van duizenden minuscule zandsolaatjes. De eerste paar meter wandelen ze mij naar mijn wilde vriend en dan neemt hij het dragen over.

Plons, in één beweging zijn we samen en omhelst hij mij als een vloeibare deken over mijn gehele lichaam en beschermt mij tegen de wind.

Nu ben ik deel van het toneelstuk en deins ik mee heen en weer in de branding. Ik spring over de golven en zij over mij. De zee proeft over mijn lippen, hij wast mijn hele lichaam.

Ik voel me zo schoon, maar weet dat dit gevoel,
enkel tijdelijk is

Als de wind het wint van de zee, geef ik het op en zeg vaarwel. Tot snel, en ik weet dat mijn zoute huid me zal herinneren aan dit gesprek.