Zon

Zaterdag 11 Augustus 2018

Zomer, de eeuwige zoek naar-
en vlucht van,
haar, de zon.

De machtigste lamp des natuur, die mijn blanke huid uitdaagt en verslaat, maar telkens weer verleidt met haar weekmakende streling.

Met mijn pigment nog in diepe winterslaap leg ik mezelf neer op het zand, en geef me over aan het strand.
De zee raast en spreekt een taal die ik niet versta,
maar toch begrijp.

De druppels op mijn huid lijken afwezig bij haar blik, maar transformeren als ijsblokjes bij elke vlaag wind die hen beschermt vanuit de zee.
Dan lijken ze ineens vreemd, van al die andere druppels daar.
Alsof die schreeuwen, “Dompel je in ons, en bevrijd je van de kou!”.

Maar ik geef ze geen gehoor,
want ik vertrouw in mijn vriendin, mijn vijand,

de Zon

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s